ਸਫ਼ਰ ਦਾ ਸਰਾਪ
ਏਥੇ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਐਵੇਂ ਆ ਗਏ,
ਮੁਦਿਤ ਤੋਂ ਮਦਹੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹੰਢਾਉਂਦੇ ਰਹੇ !
ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਸੰਗ,
ਜੜ੍ਹੀਂ ਤੇਲ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਾਉਂਦੇ ਰਹੇ !
ਜੋ ਵੀ ਉੱਠਿਆ ਸਹਾਰਾ ਬਣ ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ,
ਉਸਨੂੰ ਖੁਦ ਅਸੀਂ ਗਿਰਾਉਂਦੇ ਰਹੇ !
ਹੁਣ ਆਖੀਏ ਬੇਈਮਾਨ ਹੈ ਮਾਲਿਕ,
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਅਸੀਂ ਗਾਉਂਦੇ ਰਹੇ !
ਰੋਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਰਿਹਾ ਸੂਰਜ ਸਾਡੇ ਵੇਹੜ੍ਹੇ,
ਅਸੀਂ ਨੈਰਿਆਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ !
ਕਿਸ ਦਾ ਜਨੂੰਨ ਸੀ ਚੜ੍ਹਿਆ ਸਾਨੂੰ,
ਅਸੀਂ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਐਵੇਂ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ !
ਮਨਾਉਣਾ ਸੀ ਅਸੀਂ ਸੱਚ ਨੂੰ ਕਿ ਘਰ ਰਹੇ,
ਵਿਸਮਾਦ ਕਿ ਝੂਠ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦੇ ਰਹੇ !
ਛੱਡਕੇ ਅੰਬਰ ਦੀਆਂ ਉਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ,
ਅਸੀਂ ਦਿਲ ਪਿੰਜਰਿਆਂ ਨਾਲ ਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ !
ਬੇਖੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹਿ ਨਕਸ਼ਦੀਪ,
ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੇ ਰਹੇ !
