In Newspapers

19.12.2021 ਨੂੰ “ਪ੍ਰਾਈਮ ਉਦੇ” ਵਿਚ ਛਪੀ ਮੇਰੀ ਕਵਿਤਾ “ਤੂੰ ਬਣ ਅਮਿਤੋਜ”

ਤੂੰ ਬਣ ਅਮਿਤੋਜ

ਤੂੰ ਬਣ ਅਮਿਤੋਜ ਰੱਲ ਸਮੁੰਦਰੀਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ |

ਬਣ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਜਿਸ ਤੋਂ, ਮਨ ਕੋਈ ਕਦੇ ਭਰਦਾ ਨਹੀਂ |

ਮਰਕੇ ਪਤੰਗਾ ਸ਼ਮਾ ‘ਤੇ, ਸੜ ਤਾਂ ਜਾਂਦਾ ਪਰ ਹਰਦਾ ਨਹੀਂ |

ਵਿਕਾਊ ਵਿਕਕੇ ਤਾਂ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਲੀ ‘ਤੇ ਸਿਰ ਧਰਦਾ ਨਹੀਂ |

ਬਾਹਰ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਪਹਿਰਾ, ਅਹਲਣੇ ‘ਚ ਮਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾ ਨਹੀਂ |

ਵੇਖ ਤੂਫਾਨਾ ਦਾ ਵਹਿਣ, ਹਿੱਮਤ ਦਾ ਘੜਾ ਕਦੇ ਖਰਦਾ ਨਹੀਂ |

ਜਿੱਤੇ ਕੋਈ ਲਹੂ ਨੂੰ ਵਹਾਕੇ, ਵਿਹਲੜ ਕਦੇ ਇਹ ਜਰਦਾ ਨਹੀਂ |

ਨਕਸ਼ਦੀਪ ਬੇਵਫ਼ਾਈ ਦਾ ਜਖਮ, ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਹੀ ਭਰਦਾ ਨਹੀਂ |

ਸਫ਼ਰ ਦਾ ਸਰਾਪ

ਏਥੇ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਐਵੇਂ ਆ ਗਏ,

ਮੁਦਿਤ ਤੋਂ ਮਦਹੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹੰਢਾਉਂਦੇ ਰਹੇ !

ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਸੰਗ,

ਜੜ੍ਹੀਂ ਤੇਲ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਾਉਂਦੇ ਰਹੇ !

ਜੋ ਵੀ ਉੱਠਿਆ ਸਹਾਰਾ ਬਣ ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ,

ਉਸਨੂੰ ਖੁਦ ਅਸੀਂ ਗਿਰਾਉਂਦੇ ਰਹੇ !

ਹੁਣ ਆਖੀਏ ਬੇਈਮਾਨ ਹੈ ਮਾਲਿਕ,

ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਅਸੀਂ ਗਾਉਂਦੇ ਰਹੇ !

ਰੋਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਰਿਹਾ ਸੂਰਜ ਸਾਡੇ ਵੇਹੜ੍ਹੇ,

ਅਸੀਂ ਨੈਰਿਆਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ !

ਕਿਸ ਦਾ ਜਨੂੰਨ ਸੀ ਚੜ੍ਹਿਆ ਸਾਨੂੰ,

ਅਸੀਂ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਐਵੇਂ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ !

ਮਨਾਉਣਾ ਸੀ ਅਸੀਂ ਸੱਚ ਨੂੰ ਕਿ ਘਰ ਰਹੇ,

ਵਿਸਮਾਦ ਕਿ ਝੂਠ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦੇ ਰਹੇ !

ਛੱਡਕੇ ਅੰਬਰ ਦੀਆਂ ਉਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ,

ਅਸੀਂ ਦਿਲ ਪਿੰਜਰਿਆਂ ਨਾਲ ਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ !

ਬੇਖੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹਿ ਨਕਸ਼ਦੀਪ,

ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੇ ਰਹੇ !