20.01.2022 ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ ਦੇ ਪੇਜ ਪਰਵਾਸੀ ਕਾਵਿ ਤੇ ਛਪੀਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਕੁਝ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵੇਖੋ ਲਿੰਕ :

https://www.punjabitribuneonline.com/…/immigrant-poetry…

ਜਿੰਨਾਂ ਚਿਰ ਚੜ੍ਹਤ ਰਹੀ

ਨਾ ਉਹ ਬੇਚੈਨੀ ਦਾ ਆਲਮ, ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੀ ਤੜਫ ਰਹੀ |

ਨਾ ਸਵੈਮਾਣ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਰਿਹਾ, ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੀ ਮੜਕ ਰਹੀ |

ਲੋਕੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਰਹੇ ਸਾਡੀ ਇੱਕ, ਛੋਟੀ ਗੱਲ ‘ਤੇ ਹੈ ਤਿੜਕ ਰਹੀ |

ਨਾ ਉਹ ਦਾਅਵਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਬੜ੍ਹਕ ਰਹੀ|

ਨਾ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਰਿਹਾ, ਨਾ ਘਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੜਕ ਰਹੀ |

ਥਲਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਖੇੜਿਆਂ ‘ਚ, ਕਹਿੰਦੇ ਮੁਹੱਬਤ ਹੈ ਧੜਕ ਰਹੀ!

ਹੁਣ ਮੁਹੱਬਤ ਯਾਦਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਅਸੀਂ ਵੇਖੀ ਹੈ ਭੜਕ ਰਹੀ |

ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ ਰਿਸ਼ਤਾ ਜਿੱਥੇ, ਤਲਵਾਰ ਮਤਲਬ ਦੀ ਲੜਕ ਰਹੀ |

ਨਕਸ਼ਦੀਪ ਨਿਹਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜਿੰਨਾਂ ਚਿਰ ਬਸ ਚੜ੍ਹਤ ਰਹੀ|

ਗ ਸ ਨਕਸ਼ਦੀਪ ਪੰਜਕੋਹਾ

ਮੁਸ਼ਕਿਲ

ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਭੁੱਲ ਜਾਣਾ

ਪਰ ਕੰਬਖਤ ਵਕਤ ਨੇ, ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ |

ਅੱਜ ਵੀ ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਹਿਰ, ਉਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਏ,

ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਹਿਰ ਦਾ, ਸੂਰਜ ਹੀ ਛਪਾ ਦਿੱਤਾ |

ਤੂੰ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਕੀਤੀ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ‘ਚ ਸੌਦੇਬਾਜੀ,

ਅਸੀਂ ਇੱਕੋ ਵਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾਅ ‘ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ |

ਮਿਲਿਆ ਜੇ ਕੋਈ ਹਮਰਾਹੀ, ਰਾਹੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ,

ਆਖ ਦਿਆਂਗਾ ਹੁਣ, ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਂ ਪਾਸੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ |

ਜੋ ਵੀ ਦੁੱਖ ਤੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਮੈਂ ਸੀਨੇ ਚ ਉਗਾ ਲਏ,

ਕਿਸੇ ਨੇ ਜੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਬਸ ਹਾਲੇ ਦਿਲ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ |

ਅਜੇ ਤਾਂ ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਲੋਕੋ ਮੁੱਕ ਗਈ ਨਹੀਂ ਹੈ,

ਅਸੀਂ ਤਨਹਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਹਰ ਥਾਂ ਲਿਖਕੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ |

ਮਰ ਗਏ ਤੇ ਬੇਵਫਾ ਵਿੱਚ, ਫਰਕ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ,

ਤਾਂਹੀ ਮੜ੍ਹੀ ਇਸ਼ਕ ‘ਤੇ, ਅਸੀਂ ਦੀਵਾ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ |

ਤੂੰ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਸੀ, ਘਟਨਾ ਸੀ ਤੇਰੀ ਬੇਵਫਾਈ,

ਵਕਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਕਸ਼ਦੀਪ, ਹੁਣ ਇਹੋ ਸਿੱਖਾ ਦਿੱਤਾ |

ਗ ਸ ਨਕਸ਼ਦੀਪ ਪੰਜਕੋਹਾ

ਇਕੱਲਾ

ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਮਾਰ ਧੱਕੇ, ਉਚਾਈਆਂ ਆਪ ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਗਏ |

ਕੁਕਰਮ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਪ ਕੀਤੇ, ਨਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਉਹ ਮੜ੍ਹਦੇ ਗਏ |

ਇਸ ਦੌਰ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖੋ, ਮਤਲਬਪ੍ਰਸਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭੇ ਹੜ੍ਹਦੇ ਗਏ |

ਗਿਰਵੀ ਧਰਕੇ ਸੁਰਤਿ ਨੂੰ, ਐਵੇਂ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਲੜਦੇ ਗਏ ?

ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਲੋਕ ਇਹ, ਠੱਗਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਉਂ ਖੜਦੇ ਗਏ ?

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤਾਂ ਹੈ ਜਿੱਤ ਹਾਰ, ਕਿਉਂ ਲੋਕੀ ਹੋਰਾਂ ‘ਤੇ ਸੜਦੇ ਗਏ ?

ਕਾਹਦੇ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤੇ ਜਿਹੜੇ, ਗਰਜਾਂ ਖਾਤਰ ਹੀ ਅੜਦੇ ਗਏ |

ਇਸ਼ਕ ਕਮਾਉਂਦੇ ਲੋਕ, ਕਿਉਂ ਉੱਚੀ ਹੱਕੇ ਹਕੂਕ ਪੜ੍ਹਦੇ ਗਏ |

ਚੰਗਾ ਨਕਸ਼ਦੀਪ ਇਕੱਲਾ, ਪੱਲਾ ਝੂਠਾ ਹੀ ਯਾਰ ਫੜਦੇ ਗਏ |

ਗ ਸ ਨਕਸ਼ਦੀਪ ਪੰਜਕੋਹਾ

19.12.2021 ਨੂੰ “ਪ੍ਰਾਈਮ ਉਦੇ” ਵਿਚ ਛਪੀ ਮੇਰੀ ਕਵਿਤਾ “ਤੂੰ ਬਣ ਅਮਿਤੋਜ”

ਤੂੰ ਬਣ ਅਮਿਤੋਜ

ਤੂੰ ਬਣ ਅਮਿਤੋਜ ਰੱਲ ਸਮੁੰਦਰੀਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ |

ਬਣ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਜਿਸ ਤੋਂ, ਮਨ ਕੋਈ ਕਦੇ ਭਰਦਾ ਨਹੀਂ |

ਮਰਕੇ ਪਤੰਗਾ ਸ਼ਮਾ ‘ਤੇ, ਸੜ ਤਾਂ ਜਾਂਦਾ ਪਰ ਹਰਦਾ ਨਹੀਂ |

ਵਿਕਾਊ ਵਿਕਕੇ ਤਾਂ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਲੀ ‘ਤੇ ਸਿਰ ਧਰਦਾ ਨਹੀਂ |

ਬਾਹਰ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਪਹਿਰਾ, ਅਹਲਣੇ ‘ਚ ਮਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾ ਨਹੀਂ |

ਵੇਖ ਤੂਫਾਨਾ ਦਾ ਵਹਿਣ, ਹਿੱਮਤ ਦਾ ਘੜਾ ਕਦੇ ਖਰਦਾ ਨਹੀਂ |

ਜਿੱਤੇ ਕੋਈ ਲਹੂ ਨੂੰ ਵਹਾਕੇ, ਵਿਹਲੜ ਕਦੇ ਇਹ ਜਰਦਾ ਨਹੀਂ |

ਨਕਸ਼ਦੀਪ ਬੇਵਫ਼ਾਈ ਦਾ ਜਖਮ, ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਹੀ ਭਰਦਾ ਨਹੀਂ |