Poetry

ਮਰਜੀਵੜਿਆਂ ਦੀ ਰੁੱਤ
ਸਮਰਪਤ : ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਤੇ ਕਿਸਾਨ ਕਾਮਿਆਂ ਨੂੰ !
ਸਾਡੀਆਂ ਤਕਦੀਰਾਂ ਦੇ ਫੈਸਲੇ, ਿਕਉਂ ਕਰੇ ਭਲਾਂ ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਰ ?
ਤਕਦੀਰਾਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਿਸਰਜੀਆਂ, ਕਦੇ ਜੀਕੇ ਕਦੇ ਮਰ – ਮਰਕੇ !
ਕਦੇ ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਗਏ ਨੀਹਾਂ ਿਵੱਚ ਿਚਣੇ, ਕਦੇ ਲੜ ਮੁੱਕੇ ਜੰਗੇ ਮੈਦਾਨ ਿਵੱਚ,
ਟੋਟੇ ਟੋਟੇ ਕਰਵਾ ਬੱਚੇੇ ਗਲੀਂ ਪਵਾਏ, ਸੀਿਨਆਂ ਤੇ ਿਸਤਮ ਜ਼ਰ – ਜ਼ਰਕੇ !
ਕੀ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਕਰਲੇਗੀ ਤਲਵਾਰ ‘ਤੇ, ਤੁਰਦੇ ਮਰਜੀਵਿੜਆਂ ਨੂੰ,
ਕਾਿਤਲ ਵੀ ਉਹਨਾਂਂਂ ਕੋਲੇ ਆਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਡਰ – ਡਰਕੇ !
ਠੰਡੇ ਬੁਰਜ ਿਵੱਚ ਿਸਰਜੇ ਕੋਈ, ਨਵੇਂ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਪੋਹ ਦੇ ਮਹੀਨੇ,
ਜਾਲਮ ਜ਼ੁਲਮ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, ਰਜਾਈਆਂ ਦੇ ਿਨਘ ਿਵੱਚ ਠਰ – ਠਰਕੇ !
ਚਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕੇ ਗੁਰੂ ਨੇ, ਜਨਿਮਆ ਲੱਖਾਂ ਿਨਡਰ ਰੂਹਾਂ ਨੂੰ,
ਲੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਏ ਚਾਲੀ, ਿਕਤੇ ਤੋਰੇ ਯੋਧੇ ਸੀਸ ਤਲੀ ਧਰ – ਧਰਕੇ !
ਰੁੱਤ ਸ਼ਾਇਦ ਆ ਗਈ ਏ ਹੁਣ, ਫੇਰ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦੀ ਨਕਸ਼ਦੀਪ,
ਸ਼ਹੀਦੀਆਂ ਪੈਣਗੀਆਂ ਫੇਰ, ਪਰ ਮੁੜਨਗੇ ਯੋਧੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਸਰ ਕਰਕੇ !

ਰੁੱਕਾ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ
ਇਸ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫੈਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਹਵਾ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪੜ੍ਹੋ !
ਚਲਾਕੀਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਵਿੱਚ, ਰਲੇ ਹੋਏ ਗੈਰਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਫੜੋ !
ਜੀਵਨ ਖੋਹਿਆ ਜਾ ਰਿਹੈ, ਇਹ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਲੜੋ !
ਕੋਝੇ ਹੱਥਕੰਡਿਆਂ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਇਹ, ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਖੜੋ !
ਆਪਣੇ ਇਸ ਹੱਕ ਦੇ ਤਾਜ ਤੇ, ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦੇ ਲਾਲ ਜੜ੍ਹੋ!
ਝੂਠ ਦੇ ਲਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ, ਆਪਣੀ ਨਾਲ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਦੇ ਦੜੋ !
ਧੱਕਿਆਂ ਦੇ ਗਰਮ ਤੇਲ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਸੜਨਾ ਵੀ ਪਵੇ ਤਾਂ ਸੜੋ !
ਇਹ ਜੰਗ ਹੈ ਲੰਬਾ ਬੜਾ, ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨੀਤੀ ਨਿਤ ਘੜੋ !
ਹੱਕ ਨਕਸ਼ਦੀਪ ਟੀਸੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ, ਬੇਖੌਫ਼ ਹੋਕੇ ਟੀਸੀ ਚੜ੍ਹੋ !
ਇਸ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫੈਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਹਵਾ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪੜ੍ਹੋ !
ਚਲਾਕੀਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਵਿੱਚ, ਰਲੇ ਹੋਏ ਗੈਰਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਫੜੋ !

ਕੱਲ੍ਹ ਤੇ ਅੱਜ
ਤੂੰ ਤਾਂ ਜੋਰਾਵਰ ਏਂ, ਤੇਰੀ ਫਿਤਰਤ ਹੈ ਜਬਰ ਬਣੀ !
ਸਾਡੀ ਅਸੀਮਤ ਤਾਕਤ ਪਰ, ਸਾਡਾ ਸਬਰ ਬਣੀ!
ਬੜੇ ਘੱਟ ਸਜਾਏ ਸਪਨੇ, ਅਸੀਂ ਜਦ ਵੀ ਸਜਾਏ,
ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਕਿ ਕਦੇ, ਉਨਾਂ ਦੀ ਕਬਰ ਬਣੀ !
ਜਿਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੂੰ, ਬੜੇ ਫਖਰ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਏਂ,
ਉਹ ਤਾਂ ਚੋਰਾਂ ਠੱਗਾਂ ਦੀ, ਹੁਣ ਹੈ ਡਗਰ ਬਣੀ!
ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ,
ਸਾਡੇ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀ ਹਰ ਥਾਂ, ਵੱਡੀ ਹੈ ਖਬਰ ਬਣੀ!
ਵਾਹਦੇ ਕਰ ਕਰ ਤੂੰ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਸੀ ਆਇਆ ਕਦੇ,
ਹੁਣ ਦੱਸ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ, ਬੇਵਫ਼ਾ ਤੇਰੀ ਨਜਰ ਬਣੀ ?
ਅਸੀਂ ਵਿਛਾਇਆ ਰੇਸ਼ਮ, ਕਦੇ ਤੇਰੇ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ,
ਵਾਟ ਸਾਡੀ ਕਿਉਂ ਹੈ ਹੁਣ, ਕੰਡਿਆਲੀ ਮਗਰ ਬਣੀ?
ਰੁੱਖਾਂ ਵੰਗਰ ਉੱਗੇ ਫਲੇ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵੰਡਦੇ ਰਹੇ ਹਾਂ,
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਾਡੀ ਕਦੇ ਬਿੰਦੂ, ਕਦੇ ਲੰਮੀ ਜੱਫਰ ਬਣੀ !
ਲੱਖ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਰਹਿੰਦੇ ਰਹੇ ਨਕਸ਼ਦੀਪ,
ਜੂਝਣ ਦੀ ਤਕਦੀਰ ਹੀ ਕਿਉਂ, ਸਾਡੀ ਹਮਸਫ਼ਰ ਬਣੀ ?

ਤਾਂ ਕੀ ਜੇ ਹੈ ਮੀਡੀਆ ਵਿਕਾਊ?
ਵਿਕ ਗਿਆ ਮੀਡੀਆ, ਨਹੀਂ ਇਹ ਕੰਨ ਅੱਖਾਂ ਤੁਹਾਡੇ,
ਪਰ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਛੱਡਣਾ, ਢੇਰੀ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂਓਂ ਢਾਉਣੀ!
ਇਹ ਵਿਕੇ ਮੱਸਿਆ ਦੀ ਰਾਤ ਲਈ, ਵਾਰੋ ਵਾਰ ਸਾਰੇ,
ਤੁਸੀਂ ਮੱਸਿਆ ਦੀ ਰਾਤੇ, ਹੁਣ ਹੈ ਚਾਨਣੀ ਖਿੰਡਾਉਣੀ!
ਇਹ ਪੂਪਨੇ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਐਵੇਂ ਬਹੁਸੰਮਤੀ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ,
ਦਿਨ ਇਨ੍ਹਾਂਂ ਦਾ ਚੜਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਸ਼ਾਮ ਵੀ ਹੈ ਆਉਣੀ!
ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਠਾਸ ਹਥਿਆਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੌਸਲੇ ਤੁਫਾਨੀ,
ਹੰਕਾਰ ਦੀ ਇਹ ਪਹਾੜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਆਉਣੀ!
ਲੱਗੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ, ਰਹਿਗੇ ਚਮਚੇ ਹੁਣ ਥੋੜੇ,
ਜਗ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ, ਬੜੀ ਬੱਲੇ ਬੱਲੇ ਹੈ ਹੋਣੀ!
ਵੇਖੋ ਚਾਲੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ, ਜੋ ਦੁਹਾਈ ਧਰਮ ਦੀ ਨੇ ਪਾਉਂਦੇ,
ਮਾਣਸ ਪ੍ਰੀਤ ਕਦੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਲੱਭੀ ਨਹੀਂ ਥਿਆਉਣੀ!
ਇਨਾਂ ਦੇ ਝੂਠੇ ਸਾਰੇ ਦਾਹਵੇ, ਹਨ ਖੋਟੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ,
ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਇਨ੍ਹਾਂਂ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਵੰਡ ਹੀ ਹੈ ਪਾਉਣੀ!
ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਜਦ ਕਦੇ ਇਕਮਿਕ ਹੋ ਆਏ,
ਉਦੋਂ ਧੱਕੇਬਾਜ ਸ਼ਾਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ, ਅਕਲ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਿਖਾਉਣੀ!
ਜੇ ਕਿਤੇ ਚੁੱਪ ਤੁਸੀਂ ਰਹੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰੇਆਮ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੁੱਟਣਾ,
ਲਿਪਟੇ ਰਹੋਗੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਨਕਸ਼ਦੀਪ ਫਿਰ ਸਵੇਰ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ!